دوستان گلم بهم بگید من چه رنگی هستم و خودتون هم چه رنگی هستید ؟

 برای من معنای زندگی هستی

زندگی یعنی دوستی-محبت-عشق و ۱ قلب پاک که برای تو

 می تپه.

زندگی یعنی هر شب خوابیدن به فکر تو و بیدار شدن به امید

شنیدن صدات.

زندگی یعنی هر اتفاقی که بیفته منو از دوست داشتن تو

منصرف نکنه.

یعنی اگه قرار باشه ۷ تا کوه و ۷ تا آسمون و ۷ تا دریا رو

پشت سر بذارم تا بهت

 برسم-بدون هیچ شکی راه بیفتم و به سمتت بیام.

درسته آسمون زندگی بعضی وقت ها ابری میشه و ابر های

سیاه غم روی دلم

سایه می اندازن ولی ابر ها همیشه نمی تونن یه جا بمونن.

ابرها هر چه قدر هم که

بزرگ و تیره باشن بلاخره میرن.

پس زندگی میکنم به خاطر تو-با فکر تو-به امید تو و با عشق تو.

از هیچ کس و هیچ چیز نمی ترسم چون تو رو دارم.

زندگی بی تو برام مرگه.

خیلی دوستت دارم .

 سر سنگينم را که پر از دغدغه ي ديروز بود و هراس فردا بر

شانه هاي صبورت بگذارم ، آرام برايت بگويم و بگريم ، در آن

لحظات شانه هاي تو کجا بود ؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي

که در تمام لحظات بودنت برمن تکيه کرده بودي ، من آني خود را

از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي . من همچون عاشقي

که به معشوق خويش مي نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را

به نظاره نشسته بودم

گفتم : پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي ، اينگونه

زار بگريم ؟

گفت : عزيزتر از هر چه هست ، اشک تنها قطره اي است که

قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند ،اشکهايت به من رسيد و من

يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي

و از حوالي آسمان ، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد

بود .

گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي

؟

گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي

نمي رسي ، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من

بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به ناکجاآباد هم

نخواهي رسيد .

گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي ؟

گفت : روزيت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي ، پناهت دادم تا

صدايم کني ، چيزي نگفتي ، بارها گل برايت فرستادم ، کلامي

نگفتي ، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بنده ي من بودي چاره

اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي .

گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم

نراندي ؟

گفت : اول بار که گفتي خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد

بار دگر خداي تو را نشنوم ، تو بازگفتي خدا و من مشتاق تر براي

شنيدن خدايي ديگر ، من مي دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا

گفتن اصرار نمي کني وگر نه همان بار اول شفايت مي دادم .

گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت ...

گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

حامی   من! نمی خواهم به تو سلام کنم چون سلام به کسی می دهند که گاهی

 پیششان هست و گاهی نیست اما تو که همیشه در پیش من که نه، در اعماق من قدم

می زنی، چگونه سلامت کنم؟ مثل اینکه آدم بخواهد به خودش سلام برساند. می

دانی گاهی می بینم که تو حجم زیادی از مرا پر کرده ای. دروغ نیست که گاهی

احساس می کنم تو همه مرا به خودت اختصاص داده ای. این روزها می بینم که

ذوق من با تو تنظیم می شود. مثلا وقتی لباس کرم رنگ می پوشی ناگهان

احساس می کنم رنگ عشق من کرم است. یعنی از اول کرم بوده اما

من تازه متوجهش شده ام.

بعد که لباس آبی می پوشی یا سبز یا صورتی می بینم به همان نسبت نظر من روز

به روز درباره رنگها عوض می شود. بعد می بینم حتی نظرم درباره زیبایی با تو

تنظیم می شود. یعنی تو شده ای چشم زیبا، لب زیبا، روی زیبا و هر چی که زیبایی

هست و اسم ندارد.

حامی من! ملکه اعماق من! می خواستم یک چیز دیگر بگویم از اینجاها سر درآوردم. می خواستم درباره عشق

همه جانبه صحبت کنم  اما حالا حرفها به اینجا کشید. آن را می گذارم برای پست بعدی و الان جانم بوی پیراهن

یوسف یافته و حاضر نیستم این حال خوش را رها کنم و به چیز دیگری بپردازم. تو حامیم ! برای من چیزی

شده ای شبیه امر مقدس. این تعبیر امر مقدس می دانی چقدر مفهوم دارد! تو که می دیدی من برای بار کلمات

چقدر ارزش قائل هستم. یادت هست یکبار با هم نشسته بودیم و برای تک تک کلماتی که انتخاب کرده بودم

دلیل می آوردم و تو را هم می گفتم از بار کلمات غافل نشو. می گفتی آری و لبخند می زدی و آن لبخند می دانی

که دنیای بی انتهای من بود و من می بوسیدمت. آن بوسه چنان از اعماق قلبم بود که خودت هم می فهمیدی و

 یادم هست که می گفتی این حس تو خیلی ناب است و من عمق سخنت را درک می کردم. حامی جان - من

عاشق آن لحظات ناب و آن حس ناب هستم اما فقط باید درباره اش صحبت کنم.

 بگذار شبی تو را در آغوش شوم

    از ساغر لبهایت می نوش شوم

 چون شرم میان من و تو باطل شد

    آنقدر ببوسمت که مدهوش شوم.

تولد وبلاگمون مبارک.

یک سال پیش در چنین روزی۹/۴/۸۵ به عشق حامی جونم این وبلاگو ساختم-

 وای چه شور و حالی بود.

حامی جان یادته پارسال وبلاگو برات ساخته بودم و تا ۱۶ شهریور روز تولدت

نمی دونستی وروز تولدت بهت هدیه کردم و غافلگیرت کردم .

امیدوارم سالیان سال برای تو و به عشق تو بنویسم و خوشحالت کنم.

 الهی آمین.